KORTE HISTORIEK VAN ONZE CLUB
Sporting Club Mechelen werd in 1951 opgericht onder impuls van stichter-
voorzitter Leon Van Loey, onder stamnummer 5483.
Het terrein lag in die tijd vrijwel geheel tussen bossen en groen. Als
bouwgrond was het oninteressant wegens het ontbreken van wegen of enige
infrastructuur.
Er werd gestart met een eerste elftal en een kadettenelftal.
In weinige jaren werd veel opgebouwd op Sporting, letterlijk en figuurlijk.
Het toenmalige bestuur had duidelijk grootse plannen : er werd een tribune
met meer dan honderd zitplaatsen opgetrokken, met in de onderbouw een chalet,
een vergaderzaal, acht kleedkamers met douches, een turnzaal en een concièrgewoonst.
Vanaf 1956 volgde een terugval. De resultaten van het eerste elftal vielen tegen,
en de knapenploeg werd opgedoekt...
Halverwege de jaren zestig kruiste het pad van Albert Jannes dat van voorzitter
Van Loey. Albert organiseerde en speelde wedstrijdjes met jongens uit zijn
buurt, en dat was net wat Van Loey wenste : jeugdvoetbal op Sporting. En zo
gebeurde het, en met welk succes.
In 1970 werd een eerste jeugdcomité opgericht. Eén jaar later speelden er al
vier jeugdelftallen in competitie. Op twee jaar ging het aantal aangesloten
spelers van 30 over 68 naar 138. Sporting was terug vertrokken, en ditmaal
voor goed.
1973 was weer een belangrijk jaar. Voor het eerst werd er een internationaal Paastornooi
ingericht voor knapen, met de deelname van vier buitenlandse clubs.
Initiatiefnemer Walter Borré was niet te stoppen, organiseerde het 1-meitornooi,
en ook een eerste Kerstfeest voor de miniemen was een feit.
1974 : de kaap van 400 spelers wordt overschreden. Nog steeds weet het
bezielend duo Jannes-Borré van geen ophouden. Dat jaar startten zij het clubblad,
dat bijna 20 jaar zou blijven bestaan.
De groei en bloei van de club bleef nog jaren duren. Even dreigden donkere
wolken wanneer de terrein-eigenaar wilde verkavelen. Het Mechels stadsbestuur
kon de gronden echter aankopen en het vruchtgebruik ervan bleef bij de club.
In de jaren '80 was Sporting uitgegroeid tot een goed geoliede machine. Sportief
gaat het naar een hoogtepunt met het eerste elftal dat onder Fi Van Hoof,
Staf Van Camp en François D'Heldt een volwaardige tweede provincialer wordt,
met zelfs één jaar in eerste. In die periode krijgt Sporting een mokerslag
door het overlijden van stichter-voorzitter Leon Van Loey, de man die de club
groot maakte. Maar het sportleven gaat door, de taken worden herverdeeld met
de bedoeling het levenswerk van Van Loey veilig te stellen voor de toekomst.
Dat gebeurde met succes door de nieuwe voorzitter Fernand Walschaers, die
werd opgevolgd door Jos De Boeck.
Na het overlijden van haar echtgenoot neemt ook Mevrouw Van Loey, als ere-voorzitster,
vele taken waar. Wie Sporting kent weet dat zij onlosmakelijk
verbonden blijft met de club, zeg maar het boegbeeld. Mevrouw Van Loey overleed in
1998 op 85-jarige leeftijd.
Vanaf de jaren '90 is de vette tijd voorbij, zo lijkt het. Het eerste
elftal deemstert weg, de trainers volgen elkaar in snel tempo op, het gaat
van eerste terug naar derde, later zelfs naar vierde. Gelukkig heeft dit
geen invloed op de jeugdwerking, die nog steeds op volle kracht draait!
De Sportingjeugd is trouwens één van de beste uit de regio, mede ook door
het werk van de jeugdvoorzitters wijlen Fons Nijs en François Crol. En hun
medewerkers uiteraard. Niet voor niets ontving de club in 1997 de "Trofee
voor Sportverdienste van de stad Mechelen" voor zijn jeudgwerking!
Sporting zou Sporting niet zijn mocht het zich zomaar bij de neergang
neerleggen. Nieuwe initiatieven worden genomen, nieuwe sponsors worden
aangetrokken, en ook sportief lijkt het terug beter te gaan. We promoveerden
terug naar derde, mede door de inbreng van eigen jeugd, en we zullen er alles aan doen om niet meer
in de kelder te belanden, dat verdient de club niet!
Tenslotte dit : ik heb mij beperkt tot het noemen van slechts enkele namen,
maar het is duidelijk dat voor ons het gezegde "vele handen maken licht werk"
zeker van toepassing is. Sporting kan al jaren lang door dik en dun rekenen
op een trouwe schare medewerkers, zowel bestuursleden als chaletdames, scheidsrechters,
trainers, afgevaardigden, terreinverzorgers, materiaalmeesters, onderhoudsmensen,
tombolaverkoopsters, ticketverkopers en ga zo maar door. En ook de supporters
niet vergeten : zij steunen de club op hun manier door hun aanwezigheid bij
de wedstrijden (en achteraf in het chalet...)
Tekst : René Devisé
kscm sporting mechelen